هیئت استانداردهای حسابداری دولتی (GASB) راهنمایی را صادر کرد که الزاماتی را برای افشای جداگانه برخی انواع داراییهای سرمایهای اعمال میکند.
بیانیه شماره 104 GASB، افشای برخی داراییهای سرمایهای و الزاماتی برای داراییهای سرمایهای نگهداری شده برای فروش را تعیین میکند.
بیانیههای اخیر GASB مانند بیانیه شماره 87، اجارهها، 94، توافقات مشارکت عمومی-خصوصی و عمومی-عمومی و قراردادهای پرداخت در دسترس، و 96، قراردادهای مبتنی بر اشتراک فناوری اطلاعات، برخی انواع داراییهای سرمایهای را ایجاد نموده که "داراییهای حق استفاده" (right-to-use) نامیده میشوند. با توجه به شناسایی انواع جدید داراییها، هیئت تصمیم گرفت که الزامات افشای داراییهای سرمایهای باید دقیقتر باشند.
بر اساس دادههای استفادهکنندگان صورتهای مالی در مرحله پژوهش پروژه، بیانیه 104 ایجاب میکند که برخی انواع داراییها به طور جداگانه در یادداشتهای توضیحی در مورد داراییهای سرمایهای افشا شوند. این امر به کاربران امکان تصمیمگیری آگاهانه در مورد این داراییها و ارزیابی پاسخگویی را میدهد.
این بیانه، چهار نوع دارایی سرمایهای را که باید به طور جداگانه در یادداشتها افشا شوند، مورد بررسی قرار میدهد:
1- داراییهای اجارهای گزارش شده تحت بیانیه 87، بر اساس طبقه اصلی دارایی زیربنایی
2- داراییهای حق استفاده نامشهود شناسایی شده توسط یک کاربر براساس بیانیه 94 و طبقه اصلی دارایی زیربنایی،
3- داراییهای اشتراکی گزارش شده تحت بیانیه 96، و
4- داراییهای نامشهود به جز مواردی که در بندهای 1 تا 3 فهرست شده است، بر اساس طبقه اصلی دارایی.
داراییهای سرمایهای نگهداری شده برای فروش
بیانیه 104 الزامات را برای داراییهای سرمایهای نگهداری شده برای فروش تعیین میکند. تحت این راهنمایی، دارایی سرمایهای نگهداری شده برای فروش، دارایی است که:
(الف) دولت تصمیم به پیگیری فروش این دارایی را گرفته باشد، و
(ب) محتمل باشد که فروش ظرف یک سال از تاریخ صورتهای مالی نهایی شود.
دولت باید بهای تاریخی و استهلاک انباشته داراییهای سرمایهای نگهداری شده برای فروش را بر اساس طبقه اصلی دارایی افشا کند.
الزامات بیانیه 104 برای سالهای مالی که پس از 15 ژوئن 2025 شروع میشوند و همه دورههای گزارشگری پس از آن، اجرا میشود. اجرای زودهنگام مورد تشویق قرار میگیرد.
جهت مطالعه متن بیانیه 104 GASB به سایت www.gasb.org مراجعه نمایید.
"حق استفاده" (right-to-use) به نوعی از داراییهای سرمایهای اشاره دارد که سازمانها ایجاد کردهاند. این داراییها به سازمانها حق استفاده از یک دارایی را میدهند، بدون اینکه مالک آن باشند.
به عنوان مثال، در یک قرارداد اجاره، سازمان حق استفاده از یک ساختمان را به مدت معینی پیدا میکند، بدون اینکه مالک آن ساختمان باشد. این حق استفاده از ساختمان، یک نوع دارایی سرمایهای محسوب می شود برای سازمان.
قراردادهای پرداخت در دسترس
این مفهوم به توافقاتی اشاره دارد که در آن یک طرف (معمولاً بخش عمومی) به طرف دیگر (معمولاً بخش خصوصی) در قبال آماده بودن برای ارائه خدمات یا تسهیلات در زمان مورد نیاز، پرداختی را انجام میدهد. این نوع توافقات معمولاً در پروژه های زیرساختی مانند جادهها، راه آهن و غیره استفاده میشود و هدف آن تأمین اطمینان از در دسترس بودن و کارایی این تسهیلات برای عموم مردم میباشد.